W spektaklu usłyszymy największe przeboje Manamu śpiewane przez Katarzynę Chlebny.
W spektaklu usłyszymy największe przeboje Manamu śpiewane przez Katarzynę Chlebny.
W spektaklu usłyszymy największe przeboje Manamu śpiewane przez Katarzynę Chlebny.
W spektaklu usłyszymy największe przeboje Manamu śpiewane przez Katarzynę Chlebny.
W spektaklu usłyszymy największe przeboje Manamu śpiewane przez Katarzynę Chlebny.
Scenariusz i reżyseria: Piotr Sieklucki
Ryszard Riedel – legenda polskiej muzyki rozrywkowej, wokalista zespołu „Dżem”, w fabularyzowanym – aczkolwiek fikcyjnym – spektaklu rozprawia się z własnymi demonami nałogu. Scenariusz i reżyseria: Piotr Sieklucki
Ryszard Riedel – legenda polskiej muzyki rozrywkowej, wokalista zespołu „Dżem”, w fabularyzowanym – aczkolwiek fikcyjnym – spektaklu rozprawia się z własnymi demonami nałogu. Scenariusz i reżyseria: Piotr Sieklucki
Ryszard Riedel – legenda polskiej muzyki rozrywkowej, wokalista zespołu „Dżem”, w fabularyzowanym – aczkolwiek fikcyjnym – spektaklu rozprawia się z własnymi demonami nałogu.
Kiedy na początku lat 90 Sinead O’Connor śpiewa cover Prince’a „Nothing Compares to you”- muzyczny świat ogłasza objawienie.
Siła, charyzma, ból w pełnych zadumy oczach ogolonej na łyso dziewczyny magnetyzują miliony widzów z ekranów na całym świecie!
Ikona!!!
Chwilę później w świetle kamer, krzycząc:
„Dzieci! Wygramy!
Walczmy z prawdziwym wrogiem!”
drze wizerunek Papieża Jana Pawła II.
Zdjęcie - dla niej wyjątkowo ważne,bliskie i symboliczne…
Jako ofiara przemocy wyrusza na wojnę w obronie najsłabszych i staje się ich głosem, krzykiem, którego ówczesny świat nie jest w stanie zrozumieć.
Skazana na wyklęcie i odrzucenie.
Samotna, przegrana, wciąż śpiewająca i próbująca kochać z całych sił umiera, pozostawiając nas w zawstydzeniu.
Wyprzedziła swój czas- czy dogoniła siebie?
O co walczyła?
Czy ofiara przemocy ma wystarczająco siły, by iść na wojnę? Czy ma szansę z niej wrócić cało?
Czy jest w stanie wychować zdrowych i silnych wojowników o prawdę.
W muzycznej wędrówce przez przeboje lat 90-tych ( Sinead O’Connor, Prince’a, Madonny) poznamy historię dziewczyny, która krzyczała w imieniu najsłabszych.
Kiedy na początku lat 90 Sinead O’Connor śpiewa cover Prince’a „Nothing Compares to you”- muzyczny świat ogłasza objawienie.
Siła, charyzma, ból w pełnych zadumy oczach ogolonej na łyso dziewczyny magnetyzują miliony widzów z ekranów na całym świecie!
Ikona!!!
Chwilę później w świetle kamer, krzycząc:
„Dzieci! Wygramy!
Walczmy z prawdziwym wrogiem!”
drze wizerunek Papieża Jana Pawła II.
Zdjęcie - dla niej wyjątkowo ważne,bliskie i symboliczne…
Jako ofiara przemocy wyrusza na wojnę w obronie najsłabszych i staje się ich głosem, krzykiem, którego ówczesny świat nie jest w stanie zrozumieć.
Skazana na wyklęcie i odrzucenie.
Samotna, przegrana, wciąż śpiewająca i próbująca kochać z całych sił umiera, pozostawiając nas w zawstydzeniu.
Wyprzedziła swój czas- czy dogoniła siebie?
O co walczyła?
Czy ofiara przemocy ma wystarczająco siły, by iść na wojnę? Czy ma szansę z niej wrócić cało?
Czy jest w stanie wychować zdrowych i silnych wojowników o prawdę.
W muzycznej wędrówce przez przeboje lat 90-tych ( Sinead O’Connor, Prince’a, Madonny) poznamy historię dziewczyny, która krzyczała w imieniu najsłabszych.
Kiedy na początku lat 90 Sinead O’Connor śpiewa cover Prince’a „Nothing Compares to you”- muzyczny świat ogłasza objawienie.
Siła, charyzma, ból w pełnych zadumy oczach ogolonej na łyso dziewczyny magnetyzują miliony widzów z ekranów na całym świecie!
Ikona!!!
Chwilę później w świetle kamer, krzycząc:
„Dzieci! Wygramy!
Walczmy z prawdziwym wrogiem!”
drze wizerunek Papieża Jana Pawła II.
Zdjęcie - dla niej wyjątkowo ważne,bliskie i symboliczne…
Jako ofiara przemocy wyrusza na wojnę w obronie najsłabszych i staje się ich głosem, krzykiem, którego ówczesny świat nie jest w stanie zrozumieć.
Skazana na wyklęcie i odrzucenie.
Samotna, przegrana, wciąż śpiewająca i próbująca kochać z całych sił umiera, pozostawiając nas w zawstydzeniu.
Wyprzedziła swój czas- czy dogoniła siebie?
O co walczyła?
Czy ofiara przemocy ma wystarczająco siły, by iść na wojnę? Czy ma szansę z niej wrócić cało?
Czy jest w stanie wychować zdrowych i silnych wojowników o prawdę.
W muzycznej wędrówce przez przeboje lat 90-tych ( Sinead O’Connor, Prince’a, Madonny) poznamy historię dziewczyny, która krzyczała w imieniu najsłabszych.
Kiedy na początku lat 90 Sinead O’Connor śpiewa cover Prince’a „Nothing Compares to you”- muzyczny świat ogłasza objawienie.
Siła, charyzma, ból w pełnych zadumy oczach ogolonej na łyso dziewczyny magnetyzują miliony widzów z ekranów na całym świecie!
Ikona!!!
Chwilę później w świetle kamer, krzycząc:
„Dzieci! Wygramy!
Walczmy z prawdziwym wrogiem!”
drze wizerunek Papieża Jana Pawła II.
Zdjęcie - dla niej wyjątkowo ważne,bliskie i symboliczne…
Jako ofiara przemocy wyrusza na wojnę w obronie najsłabszych i staje się ich głosem, krzykiem, którego ówczesny świat nie jest w stanie zrozumieć.
Skazana na wyklęcie i odrzucenie.
Samotna, przegrana, wciąż śpiewająca i próbująca kochać z całych sił umiera, pozostawiając nas w zawstydzeniu.
Wyprzedziła swój czas- czy dogoniła siebie?
O co walczyła?
Czy ofiara przemocy ma wystarczająco siły, by iść na wojnę? Czy ma szansę z niej wrócić cało?
Czy jest w stanie wychować zdrowych i silnych wojowników o prawdę.
W muzycznej wędrówce przez przeboje lat 90-tych ( Sinead O’Connor, Prince’a, Madonny) poznamy historię dziewczyny, która krzyczała w imieniu najsłabszych.
Muzyczny spektakl o Polsce lat 80 i 90., transformacji, Solidarności, Wałęsie i wielkich ówczesnych zmianach społeczno-obyczajowych. Dla wielu obywateli i obywatelek był to czas rozczarowania demokracją, drastyczną polityką ekonomiczną Balcerowicza, co w konsekwencji doprowadziło do zwycięstwa i powrotu „postkomunistów”. Dramat „Kazik, ja tylko żartowałem” napisanyzostał przez jednego z najlepszych polskich prozaików i felietonistów, laureata Paszportu Polityki, finalistę Nagrody Literackiej Nike oraz Nagrody Literackiej Europy Środkowej „Angelus”, Ziemowita Szczerka. Tekst, napisany na specjalne zamówienie naszego Teatru, opowiada o losach ówczesnych grup punkowych oraz rodzących się gwiazdach estrady, którzy przez kolejne dekady wyznaczali trendy w polskiej muzyce.Głównym bohaterem jest muzyk, akordeonista, przyjaciel Kazika, który w wielkim monologu spowiedzi rozprawia się z tamtym okresem fonograficznych złodziei, zakrapianych wieczorów, życia prywatnego muzyków i romansów z polityką. Za oprawę muzyczną posłużą piosenki legendarnej grupy „Kult” wykonane na żywo. Usłyszymypiosenki m.in. „Wałęsa, dawaj nasze 100 milionów”, „Hej, czy nie wiecie”, „Do Ani”.
- przed widownią główną znajdują się dodatkowe krzesła -
Muzyczny spektakl o Polsce lat 80 i 90., transformacji, Solidarności, Wałęsie i wielkich ówczesnych zmianach społeczno-obyczajowych. Dla wielu obywateli i obywatelek był to czas rozczarowania demokracją, drastyczną polityką ekonomiczną Balcerowicza, co w konsekwencji doprowadziło do zwycięstwa i powrotu „postkomunistów”. Dramat „Kazik, ja tylko żartowałem” napisanyzostał przez jednego z najlepszych polskich prozaików i felietonistów, laureata Paszportu Polityki, finalistę Nagrody Literackiej Nike oraz Nagrody Literackiej Europy Środkowej „Angelus”, Ziemowita Szczerka. Tekst, napisany na specjalne zamówienie naszego Teatru, opowiada o losach ówczesnych grup punkowych oraz rodzących się gwiazdach estrady, którzy przez kolejne dekady wyznaczali trendy w polskiej muzyce.Głównym bohaterem jest muzyk, akordeonista, przyjaciel Kazika, który w wielkim monologu spowiedzi rozprawia się z tamtym okresem fonograficznych złodziei, zakrapianych wieczorów, życia prywatnego muzyków i romansów z polityką. Za oprawę muzyczną posłużą piosenki legendarnej grupy „Kult” wykonane na żywo. Usłyszymypiosenki m.in. „Wałęsa, dawaj nasze 100 milionów”, „Hej, czy nie wiecie”, „Do Ani”.
- przed widownią główną znajdują się dodatkowe krzesła -
W spektaklu usłyszymy największe przeboje Manamu śpiewane przez Katarzynę Chlebny.
.jpg)
kierownictwo artystyczne i choreografia: Karol Miękina
kreacja i wykonanie: Dawid Kołcz, Jarek Kruczek, Dominik Olechowski, Damian Rusyn, Wojciech Rybicki
muzyka: Marcin Janus
scenografia i reżyseria światła: Wojciech Kiwacz
plakat: Łukasz Błażejewski
Spektakl porusza temat ideału mężczyzny, opowiada zarazem o powszechnie znanym nam samcu alfa, jak i o współczesnym, enigmatycznym samcu sigma. Tytuł „JAPI” nawiązuje do kategorii społecznej yuppie powstałej w latach 80 w USA, której reprezentanci byli wzorcem dla wielu młodych karierowiczów na całym świecie, a także do jej nieudolnego polskiego odpowiednika jakim byli tzw. japiszoni. Bohaterami spektaklu jest pięciu mężczyzn ukierunkowanych na osiągnięcie sukcesu i prestiżu społecznego, zniewolonych obsesją stylem życia, zamiłowaniem do wysokiego statusu materialnego i luksusu oraz potrzebą nieustannego kreowania perfekcyjnej wersji samego siebie.
„JAPI” to kolejny spektakl Carrodunum Dance Company, zespołu tanecznego działającego pod skrzydłami Teatru Nowego Proxima. To intensywne, ruchowe, muzyczne i wizualne przedstawienie prezentujące zarazem ponadprzeciętny i profesjonalny kunszt artystów sztuki tańca.
Adaptacja spektaklu teatru tańca pt. „Polski japiszon jeździ mały fiatem" zrealizowanego w ramach stypendium Ministra i Kultury Dziedzictwa Narodowego. Spektakl realizowany jest ze środków pochodzących z programu „Taniec” Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
kierownictwo artystyczne i choreografia: Karol Miękina
kreacja i wykonanie: Dawid Kołcz, Jarek Kruczek, Dominik Olechowski, Damian Rusyn, Wojciech Rybicki
muzyka: Marcin Janus
scenografia i reżyseria światła: Wojciech Kiwacz
plakat: Łukasz Błażejewski
Spektakl porusza temat ideału mężczyzny, opowiada zarazem o powszechnie znanym nam samcu alfa, jak i o współczesnym, enigmatycznym samcu sigma. Tytuł „JAPI” nawiązuje do kategorii społecznej yuppie powstałej w latach 80 w USA, której reprezentanci byli wzorcem dla wielu młodych karierowiczów na całym świecie, a także do jej nieudolnego polskiego odpowiednika jakim byli tzw. japiszoni. Bohaterami spektaklu jest pięciu mężczyzn ukierunkowanych na osiągnięcie sukcesu i prestiżu społecznego, zniewolonych obsesją stylem życia, zamiłowaniem do wysokiego statusu materialnego i luksusu oraz potrzebą nieustannego kreowania perfekcyjnej wersji samego siebie.
„JAPI” to kolejny spektakl Carrodunum Dance Company, zespołu tanecznego działającego pod skrzydłami Teatru Nowego Proxima. To intensywne, ruchowe, muzyczne i wizualne przedstawienie prezentujące zarazem ponadprzeciętny i profesjonalny kunszt artystów sztuki tańca.
Adaptacja spektaklu teatru tańca pt. „Polski japiszon jeździ mały fiatem" zrealizowanego w ramach stypendium Ministra i Kultury Dziedzictwa Narodowego. Spektakl realizowany jest ze środków pochodzących z programu „Taniec” Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
W spektaklu usłyszymy największe przeboje Manamu śpiewane przez Katarzynę Chlebny.
W spektaklu usłyszymy największe przeboje Manamu śpiewane przez Katarzynę Chlebny.
W spektaklu usłyszymy największe przeboje Manamu śpiewane przez Katarzynę Chlebny.